دوره 2، شماره 4 - ( زمستان 1395 )                   جلد 2 شماره 4 صفحات 22-33 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


چکیده:   (186 مشاهده)

سابقه و هدف: خوددرمانی یکی از مشکلات مهم اجتماعی و بهداشتی جهان و ایران است که

میزان آن رو به افزایش می باشد. پژوهش حاضر با هدف بررسی شیوع خوددرمانی و عوامل

مرتبط با آن در دانشجویان دانشکده های علوم پزشکی و پیراپزشکی شهرستان رامسر در سال

1394 انجام شد.

مواد و رو ش ها: این پژوهش از نوع مطالعات توصیفی- مقطعی می باشد که 456 نفر از دانشجویان

دانشکده های علوم پزشکی و پیراپزشکی شهرستان رامسر در آن مشارکت نمودند. شایان ذکر

است که اطلاعات جامعه هدف به وسیله پرسشنامه محقق ساخته گردآوری شد و توسط نرم افزار

SPSS 19 و آزمو نهای توصیفی- تحلیلی ( Chi-Square ) مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.

یافته ها: در پژوهش حاضر، میزان خوددرمانی معادل 51/ 3 درصد برآورد شد که این میزان در

بین دانشجویان دختر و پسر ب هترتیب 51/ 5 و 05/ 9 درصد بود. همچنین، بیشترین داروهایی

که توسط جامعه هدف مورد استفاده قرار گرفته است، داروهای ضددرد ) 49/ 6 درصد ( بوده و

بیشترین بیمار ی هایی که منجر به خوددرمانی گردیده است، سرماخوردگی و سردرد م یباشد

)به ترتیب 37 و 20/ 7 درصد(. متداول ترین روش تهیه دارو جهت اقدام به خوددرمانی نیز تهیه

دارو از داروخانه بوده است ) 53/ 3 درصد(. علاوه براین، دانشجویان رشته بهداشت عمومی و

داروسازی به ترتیب با 57/ 4 و 52/ 4 درصد، دارای بیشترین موارد اقدام به خوددرمانی بودند.

شایان ذکر است که در پژوهش حاضر، 20/ 7 درصد از دانشجویانی که اقدام به خوددرمانی

کرده بودند، دچار عوارض ناشی از مصرف دارو شدند.

نتیجه گیری: با توجه به نتایج پژوهش حاضر، جهت کاهش میزان خوددرمانی در بین دانشجویان

علوم پزشکی و پیراپزشکی که قشر تحصیل کرده جامعه م یباشند و نقش مهمی در بالابردن سطح

فرهنگی جامعه دارند، پیشنهاد می شود آموزش های مناسبی در جهت تغییر نگرش و عملکرد

آن ها در مورد مصرف دارو و عوارض احتمالی آن ارائه شود.

متن کامل [PDF 563 kb]   (76 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي-کامل |
دریافت: ۱۳۹۶/۲/۵ | پذیرش: ۱۳۹۶/۲/۵ | انتشار: ۱۳۹۶/۲/۵